سال ها پیش بود. تلفن زنگ زد. صدای مادر که گریه می کرد نمی گذاشت بفهمم چی می خواست بگوید. فقط لابه لای هق هق اش شنیدم گفت زده تو رون سفیدش. عصبی شده بودم. نمی فهمیدم مُرده یانه. آخر سر داد زدم : مُرده. میان هق هق گفت : آره.
بچه ی خوب محل بود. وقتی من نوجوان بودم مرتضی بچه ی تخس ۵ یا ۶ ساله ای بود که من گاهی از شیطنت هاش از خنده روده بر می شدم. چه نزدیک بود آن روزها. حالا مرتضی ۲۱ ساله قاتل پیام۲۱ ساله بود. مثل همه ی قتل های دیگر داستان زیاد بود. یکی می گفت توی دعوا یک باره چاقو کشیده کسی می گفت خواسته پا درمیانی کند و به دعوای دوستانش خاتمه دهد که .. یکی می گفت خواسته چاقو را از دست پیام بگیرد توی کشمکش هر دو خم شده اند و ناخواسته چاقو به پای پیام فرو می رود. هرچه بود هیچ وقت معلوم نشد این قتل عمد بود یا نه. معلوم نشد که نشد. ولی مرتضی محکوم به اعدام شد. عکسش روی تاقچه ی اتاقشان بود. همان خانه ای که مرتضی همه ی بچه گی اش را در آن گذراند و معصومیت کودکانه اش را میان باغچه ای که همیشه دست و رو گلی، مادرش او را از میان آن بیرون می کشید خاک کرده بود. چه جوان بود هنوز مادر برای این که مادر یک قاتل باشد. کسی نپرسید چرا صورت مرتضی دیگر معصوم نبود. کسی نپرسید چرا؟ مرتضی به اعدام محکوم شد. سال ها به انتظار گذشت. خیلی ها رفتند که رضایت بگیرند ولی نشد. به این ساده گی ها هم نیست. مادر داغدار تن پسرش را هر روز زیر ضربه ی چاقو می دید و جان سپردنش را. یادم هست آن روزها تا نزدیکی های مغازه ی پدرش رفتم ولی پام نکشید. حرفی برای گفتن نبود. جمله ها همه بی معنی بودند. شعار دادن هم راحت بود وقتی خودت کنار گود هستی و می گویی ؛ببخش. بخشش خیلی چیز خوبی ست.؛ توماری که آماده کرده بودم از ذهنم پرید. به جاش اشک بود که بند هم نمی آمد. توان روبه رو شدن با پدری که زیر بار غم از دست دادن پسر دردانه کمر خم کرده بود در من نبود. چه قدر پرسه زدم. رفتم پیش سحر. شمع روشن کردیم. سحر دعا کرد و من گریه.
روز اعدام بود. ساعت ۵ صبح . تا صبح لرزیده بودم. لباس پوشیدم که خودم را برسانم. باز نشد. پام سست شده بود. تنم می لرزید. انگار هیچ کاری از من بر نمی آید. مثل خواب بود که می خواهی بدوی ولی نمی توانی.
ماشین ها اطراف زندان پارک کرده اند... سکوت مرگبار. سرد است.
بقیه اش کلیشه ای ست که همه می دانند. این که زندانی را آوردند ..و .. و ... و
این که پاهاش چه طور می لرزیده وقت بالا رفتن. این که... این که... این که طناب دار..
و چه می شود که این حکم موکول می شود به روزی دیگر.
دیشب بر مرتضی سالی گذشت که حالا تا آن بالا برود و دوباره باز یک روز دیگر.
صدای جیغ ها .. مادر مرتضی که از حال رفت. باز یک امید دیگر.
مرتضی بار دوم دو ماه بعد وقتی اشهدش را خواند و طناب دار را بر گردن خود احساس کرد وقتی مادر تکیده ی داغ دیده به سمت صندلی رفت تا آن را بیندازد، وقتی مادرش آن قدر صورتش را کند که خون بیرون می زد شنید که مادر پیام گریه می کند. بقیه را فقط می شنید. شنید که کسی گفت :نمی تونم. صدای قدم هایی. و دستی که طناب را باز کرد. مرتضی بخشیده شد.
شهلا به همین امید تا پای دار رفت و دم نزد. خدا می داند قصه چه بود. شهلا به عشقی دل بسته بود که تا آخرین لحظه منتظر معجزه اش بود. شهلا هنوز امید داشت بی بر ملا کرن هر چه که بود عشقش نجاتش دهد.
تهران چه غم گین است. باران نمی بارد. این همه رسوایی یک سیل حسابی می خواهد.
+ نوشته شده توسط نازنین فراهانی در شنبه بیستم آذر 1389 و ساعت
12:57 |
دیدم شون. کسی که از همون اول حس پدرانه ای توی من به وجود آورد. . فقط خدا می دونه چه پدری ها که برام نکردن. یادت هست ع. روزهای اولی که باهاشون آشنا شدی؟ یادت هست چه تعصب پدرانه ای داشتن که من درست انتخاب کنم؟ یادت می یاد: {بچه خیلی زود فامیل نشو} . 
ن رفته اید نمی دونستم چه طور باید براتون عزاداری کنم! من می دونم که چه روزهایی رو تحمل کردین و می دونم که باهاتون چه کردن.خدایا من خیلی حالم بده. خدایا نمی تونم تجسم کنم که چه جوری خودتونو انداختین پایین. فقط به این انتخابتون احترام می زارم و چه حیف که از حضورتون این همه سال محروم بودم. خدایا من خیلی حالم بده. خیلی ... و چرا بین این همه کلمه ی لعنتی یه کلمه پیدا نمی شه که بگم و بگم من الان...
